Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

Άλκη Ζέη: Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο

Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο Μνήμη και πολλή αγάπη χρειάστηκε για να γράψω την ιστορία της ζωής μου. 
Στο μυθιστόρημα μπορείς να λες ό,τι φαντάζεσαι, να κινείς τους ήρωές σου όπως θέλεις, να τους βάζεις να λένε ό,τι σκέφτεσαι εσύ. Όταν όμως τα πρόσωπα είναι αληθινά, δεν γίνεται ούτε τοσοδά να λαθέψεις, μια και κανείς τους δεν μπορεί πια να σε επιβεβαιώσει ή να σε διαψεύσει. Ευτυχώς που υπάρχει η αδελφή μου και η μνήμη της είναι αλάνθαστη και η ζωή της μπλέκεται με τη δική μου. Μόλις διάβασε αυτά που έγραψα μου είπε:
«Έτσι ζήσαμε, έτσι ήταν αυτοί που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε».
«Τώρα» της λέω, «που ξαναθυμήθηκες την ιστορία μας θα ‘θελες να είχαμε ζήσει μια άλλη ζωή;»
«Με τίποτα» μου αποκρίθηκε αυθόρμητα.
«Με τίποτα» συμπλήρωσα κι εγώ.




 Η άποψή μας : 


Ένα βιβλίο στις σελίδες του οποίου μια πλειάδα προσωπικοτήτων περνά και φωτίζεται μέσα από τις αναμνήσεις της ίδιας. Ο Γιώργος Σεβαστίκογλου, ο Βεάκης, ο Γκάτσος, ο Εμπειρίκος , η Ζωρζ Σαρή, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Κώστας Αξελός, η Μελίνα Μερκούρη , ο θείος Πλάτωνας και η Διδώ Σωτηρίου, ο Εμπειρίκος, ο Πλωρίτης, ο Χατζιδάκις και ο Κουν είναι μερικές από τις εμβληματικές προσωπικότητες της εποχής που διαμόρφωσαν πολιτισμικά τη μεταπολεμική Ελλάδα και η συγγραφέας βρίσκει την ευκαιρία να μιλήσει μέσα από τις κοινές τους μνήμες για όλα όσα διαμόρφωσαν τις προσωπικότητες αυτές στα νεανικά τους χρόνια και παράλληλα όλα όσα διαμόρφωσαν τον πνευματικό κόσμο αυτού του τόπου.Μια αφήγηση που ξετυλίγεται σαν μια προσωπική πρωτοπρόσωπη εξομολόγηση κι εξιστορεί με την ίδια ενάργεια τόσο την προσωπική ιστορία ζωής της Άλκης Ζέη όσο και την πολιτική της ίδιας της χώρας. Ιστορίες που συχνά εμπλέκονται σε μεγάλο βαθμό και η συγγραφέας τις αφηγείται σαν να βρίσκεται καθισμένη στο σαλόνι της αναπαυτικά και μονολογεί.Με μια νεανική νότα και  κινηματογραφική ζωντάνια, περιγράφει  μια ιστορία ζωής από εκείνες που πολλοί θα ήθελαν να είχαν ζήσει, με εμπειρίες που ποτέ δεν σκέφτηκε ότι δεν θα ήθελε να είχε βιώσει. Άλλωστε η ίδια κλείνει το οπισθόφυλλο του βιβλίου της λέγοντας:
«Ευτυχώς που υπάρχει η αδελφή μου και η μνήμη της είναι αλάνθαστη και η ζωή της μπλέκεται με τη δική μου. Μόλις διάβασε αυτά που έγραψα μου είπε: «Έτσι ζήσαμε, έτσι ήταν αυτοί που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε». «Τώρα» της λέω, «που ξαναθυμήθηκες την ιστορία μας θα ‘θελες να είχαμε ζήσει μια άλλη ζωή;» «Με τίποτα» μου αποκρίθηκε αυθόρμητα. «Με τίποτα» συμπλήρωσα κι εγώ».

1 σχόλιο:

katerina arathymou είπε...

Η αγαπημένη συγγραφέας, διατρέχοντας τη ζωή της, δίνει το στίγμα μιας εποχής που δε γνωρίζουμε βιωματικά και παράλληλα ενός μεγάλου τμήματος της σύγχρονης ιστορίας μας.